Wilki, ze względu na duży obszar swego występowania i dużą sławę, jaka je otacza (niekoniecznie dobrą) są dla przeciętnego człowieka łatwe do rozpoznania. Przypominają dużego psa, szczególnie owczarka niemieckiego. Mają grubą szyję i bardzo szerokie łopatki, co sprawia, że wilk wygląda na potężne, silne zwierzę. Wilki mają dość dużą, ciężką głowę. Ich oczy są nieco skośne, tęczówka ma barwę bursztynu lub jest zabarwione lekko niebieskawo. Źrenica jest niezbyt duża, zawsze czarna. Ich wzrok jest dobry, ale w życiu nie posługują się nim w takim stopniu jak węchem czy słuchem. Uszy mają zawsze stojące, szerokie, dość spiczaste. Pysk jest dość długi, ale niezbyt gruby, wypełniony po brzegi 42 zębami. Wilk ma niesamowitą siłę ścisku w swej szczęce - potrafi zmiażdżyć do pyłu kość udową dorosłego, silnego łosia. To właśnie zęby są przyczyną śmierci wilków - gdy kończą 10 lat, zęby zaczynają się zużywać, co w końcu prowadzi do tego, że nie mogą przyjmować pokarmu i giną z głodu (żyją od 8 do 16 lat, w niewoli do 20). Wilki mają ponadto długie i świetnie umięśnione łapy zakończone pięcioma palcami, z czego jedynie cztery opierają się na ziemi. Pazury wilków, ostre lecz niezbyt długie, nie mają zdolności chowania się w głąb ciała.