Niegdyś wilki występowały w całej Ameryce Północnej oraz w całej Ameryce Środkowej, w całej Europie, włącznie z jej północnymi rubieżami, w niemal całej Azji (z wyjątkiem krańców południowo-wschodnich), także w Azji Mniejszej. Dziś spotkać można je przede wszystkim w Kanadzie i na Syberii, tam jest ich wciąż dużo. Mniejsze grupy żyją w północnych Indiach i w Europie Wschodniej, a nieliczne i rozproszone stada żyją w Stanach Zjednoczonych, w Meksyku, Hiszpanii, Norwegii, Finlandii i we Włoszech. Wilk niegdyś żył na całej półkuli północnej. Nie przedostał się na półkulę południową ze względu na lasy tropikalne i pustynie, które uniemożliwiły mu przejście. Na półkuli północnej żył jednak w każdym miejscu, z wyjątkiem najwyższych partii górskich, w których klimat jest dla nich zbyt niesprzyjający. Wilki mają przeogromne zdolności adaptacyjne, są to jedyne stworzenia, które mogą w tym względzie konkurować z człowiekiem, choć, oczywiście, ostatecznie równać z nim się nie mogą. Jeszcze w początkach XX wieku to właśnie wilki były najpowszechniejszym na Ziemi ssakiem. Był jednak tępiony przez człowieka, który upatrywał w nim - zupełnie zresztą mylnie - zagrożenia dla własnego bezpieczeństwa.