Okres reprodukcyjny wilków jest różny w zależności od regionu jaki zamieszkują. W Ameryce Północnej zaczyna się on już w początkach zimy. W Hiszpanii z kolei przypada na przełom lutego i marca. We Włoszech jest w marcu, a w terenach Arktyki oraz na Syberii - w kwietniu. Samica ma ruję przez trzy tygodnie. W trakcie tegoż okresu hierarchia w stadzie ulega silnemu pogłębieniu i natężeniu, co trudno znoszą wszystkie samce, z wyjątkiem oczywiście dominującego. Samice muszą bardzo aktywnie zabiegać o to, by być pokrytą. Najczęściej dzieje się tak, że do kopulacji dochodzi tylko między parą dominującą. Czasem bywa, że jakaś samica niżej położona w hierarchii zostanie pokryta przez samca dominującego, ale są to nieczęste przypadki, zazwyczaj wilki są wierne swym partnerom. Kopulacja jest poprzedzona wieloma różnorakimi zabiegami. Nie są to jednak żadne ceremoniały, lecz wzajemnie okazywana sobie czułość i troska - wilki liżą sobie nawzajem boki pysków, kąsają się nawzajem delikatnie w wargi, liżą sobie uszy i szyję, którą także niejako całują. Wilczyca często ociera się o swego samca, szuka jego bliskości, kładzie na jego łopatkach swą głowę a na grzbiecie łapy. Sama kopulacja pozbawiona jest takich gestów i czułości. Dochodzi do niej dwu lub trzykrotnie każdego dnia, w którym samica pozostaje w rui.