Wilki polują tylko wówczas, gdy są głodne, nigdy na zapas. W zależności od pory roku oraz wielkości dostępnej ofiary, wilki polują samotnie lub watahą, której liczebność jest również różna i zależna od czynników wymienionych powyżej. O ile wiosną, latem i jesienią wilki polują raczej samotnie i raczej na niezbyt wielkie zwierzęta, to zimą ich łupem padają najczęściej duże, kopytne stworzenia, na które polują watahą. Są to łosie, jelenie, karibu, sarny, woły piżmowe. Wilki szukając ofiary uważnie nasłuchują i podnoszą łeb do góry, węsząc zapach, jaki przynosi wiatr. Potrafią wyczuć zwierzynę, na przykład łosia, z odległości około 300 metrów. Gdy inne wilki ze sfory zobaczą, że jeden węszy, natychmiast idą w jego ślady. Jeżeli faktycznie wyczują w pobliżu zwierzę łowne wpadają w duże podniecenie, zachowują jednak ciszę i ruszają do polowania. Wilki atakują w podobny jak inne psowate sposób - gryzą ofiarę w zad, kończyny, boki, gardziel. Jeżeli to możliwe to przytrzymują ofiarę kłami tak długo, aż osłabnie, jeżeli nie - męczą ją biegiem, co rusz gryzą, rozrywają. Jeżeli polowanie się powiedzie, co nie zdarza się często, wilki lwią część ofiary zjadają od razu na miejscu.